Categorieën
Blog

Nieuws uit Popo: terugkeer naar België

Woensdag 3 december 2014

3 december (1)Half vijf en de wekker gaat ongenadig af. We ruimen in sneltreinvaart onze kamertjes op, drinken een tas koffie en hijsen ons in de jeep voor een lange rit richting Kin. Nog snel even Soeur Espérance oppikken in de cité en dan vatten we de uittocht aan. Bertin en Comdamièn voorop met de volgeladen pick up, wij op veilige afstand met de jeep. Ir. Jules aan het stuur. Vooral de tien kilometers om Popo buiten te komen zijn inderdaad moeilijk en er moet gewerkt worden. Om half zeven staan we vast in een wondermooi, oorverdovend stil Congolees landschap. De ene helft van het gezelschap graaft, de andere helft geniet van de rust of doet een dutje. Half uurtje later, opnieuw op pad en vanaf nu gaat het alsmaar beter. Er was blijkbaar reeds iemand voor ons en ook de toestand van de weg gaat er mondjesmaat op vooruit. Tegen de middag zijn we een fiks eind opgeschoten, hebben we ontbeten bij de Paters in Kasinsi, zijn we vlot de Pont Kwango overgestoken en hebben we afscheid genomen van radiozuster Espé in Lonzo . Het is ook in Lonzo dat we een zijsprongetje maken om Bram te bezoeken, één van de weeskinderen van Zr. Lieve die daar in het eerste jaar technisch zit. We vinden Bram niet op school maar buiten, zijn schoolgeld bleek op en dat wil zeggen eruit, zonder pardon. Na een hartelijk woordje met de directeur komt alles alsnog goed en eigenlijk blijken de resultaten van de ietwat bedeesde Bram ook wel best mee te vallen. Verder op weg. Vanaf nu begint de macadam tot in Kin. Toch wel een beetje een opluchting maar al bij al tot hiertoe een vlotte rit.

3 december (2)Een kort oponthoud omdat Myriam haar maag niet langer bestand blijkt tegen het hotsen en botsen, een wisseling van zitplaatsen zodat ze door de voorruit kan kijken en opnieuw en route. Nog een stopje om een bord ravioli te eten op het terras bij de Zusters in Mbankana en dan linea recta naar het waanzinnig drukke, chaotische, broeierig warme Kin. Tegen half zeven arriveren we terug in Binza waar we ook onze reis hebben aangevat en worden hartelijk begroet door Zr. Ria met honger die ook in Kin is voor een paar dagen. Snel opfrissen, opnieuw geen stromend water en geen licht, en een croque Madame in Les Palmiers met een Primuske doen ons alweer wat opleven. Het doet een beetje raar om terug te zijn maar niemand klaagt als we uiteindelijk dag kunnen zeggen tegen ons hoofdkussen. Een dagje shaken en klutsen is vermoeiender dan het lijkt en we zakken weg in de rust van het klooster terwijl buiten de stad verder raast en nooit tot stilstand komt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.