Categorieën
Blog

Nieuws uit Popo: Laatste keer genieten in Kin

Donderdag 4 december 2014

4 december (1)Uitgeslapen en monter gaan we pas om acht uur naar het ontbijt. Vanaf nu kunnen we overschakelen op toeristenmodus. Maar eerst de panjes passen die mama Josée ons koste wat het kost cadeau wil doen. De fotosessie is redelijk hilarisch, onze dankbaarheid groot maar we zien het collectief toch niet echt zitten om daarmee op straat te moeten en al zeker niet bij zo’n hitte. Gelukkig lijkt dat niet in de lijn van de verwachtingen te liggen. De voormiddag vult zich verder met het verkeer trotseren, boodschappen doen, stof kopen om thuis om te toveren tot kleedjes. Zuster Lieve is helemaal de oude en toetert zich een weg door de drukte. Al wat kleiner is dan een Toyota jeep moet sowieso wijken en de rest eigenlijk ook. Wie een teer gestel heeft moet hier niet op de baan komen. ’s Middags echt de toeristische toer op. Mama Josée, echtgenoot Christopher en jongste dochter Laetitia verrassen ons op een ritje naar de Congostroom, een maaltijd in een wel zeer westers etablissement en (nog) een glas op het terras van een soort would be all-in resort in volle opbouw. Hier en daar zitten kleine attracties verborgen zoals een levende kaaiman in een binnenzwembad en een dijk van een python in een triest kooitje. Bizarre plaats maar het zicht op de rivier is adembenemend, het bier fris en er waait een aangenaam briesje. Nog even de benen strekken, en passant zien we hoe je een kaaimannetje van onder de stenen trekt bij zijn staart en dan doodmept, en op naar de laatste stop voor vandaag. De artisanaatsmarkt. Voor sommigen onder ons een verschrikking, voor anderen dolle pret.

4 december (3)Overal houten olifanten, kralen, schreeuwlelijke schilderijen en horden verkopers die ons omsingelen, alles aanprijzen aan een soort eenheidsprijs van 5 dollar. We laten ons bij het afdingen vakkundig bijstaan door mama Josée en een half uur later is de souveniertjesjacht gesloten. We zijn wat tintinimitaties, een stoeltje voor Geert zijn terras, wat houten beesten en maskertjes rijker. Onze gastfamilie lijkt opgelucht dat het achter de rug is en brengt ons veilig terug naar ons verblijf. We omhelzen hen uitbundig voor de tijd die de ons gaven en de opnieuw bijzondere uitstap naar een stukje onbekend Kin. De avond sluiten we af met een biertje ter gelegenheid van een jarige zuster. Het gesprek neemt wel een zeer vreemde wending als de zustertjes elkaars snurkgedrag beginnen imiteren en speels verwijten over en weer slingeren over wie nu wie eigenlijk uit de slaap der rechtvaardigen houdt. Wij moeien ons wijselijk niet, proberen onze lach toch een beetje te onderdrukken en gaan al gauw zelf snurken. Laatste nacht in de DRC.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.