Categorieën
Blog

Nieuws uit Popo: Het afscheid

Dinsdag 2 december 2014

2 december 2014 (2) Zoontje Sander in het verre België is jarig vandaag en wij beginnen aan ons extra maar nu echt wel laatste dagje Popo. Terwijl de kinderen naar school zijn ronden we het takenlijstje af. Er worden nog stellages aan bedden voor muskietennetten getimmerd, de voorraadruimte met voeding krijgt een grondige kuisbeurt en de afscheidscadeautjes worden klaargemaakt. Deze keer is het menens. Voor alle kindjes en medewerkers van het Orphelinat is er een verrassing, hetzij onder de vorm van een speeltje of een fleske Muscador. We gaan nog veel bayo (tot ziens) mogen zeggen vandaag. Al snel zetten Myriam en Kathy zich aan het bakken van authentieke Congolese pannenkoeken op een kolenvuurtje, die we als vieruurtje collectief gaan verorberen. Maar dat is voor straks.

Afgelopen nacht regende het opnieuw zo hard dat de grote ondergrondse citerne die het water van het hoofddak opvangt gewoon overstroomde. Om het niet af te leren fabriceren Geert en de ingenieur met een pomp en heel wat meters flexibele waterbuizen op de valreep een systeem om water van de ene naar de andere put te pompen en zo de voorraad te optimaliseren. Het systeem werkt voortreffelijk maar het lawaai van de benzinegroep die nodig is om het pompje te laten draaien is wel niet verhouding tot het volume opgepompte water. Niettemin, een mooie ontwikkeling en te optimaliseren met de hulp van Sylvano die alles weet van water?

2 december 2014En dan is het tijd voor pannenkoeken en cadeautjes. Onmogelijk om dat ordentelijk te laten verlopen maar een plezier om allemaal gretige grote en kleine kinderhandjes te zien die niet snel genoeg een pannenkoek en glaasje sucrée kunnen bemachtigen. In een half uurtje is de klus geklaard en na afloop loopt iedereen te sjotten op het terrein van het weeshuis op één van de balletjes die we cadeau gaven. Een voorafname op de Sint die eerstdaags ook in Congo komt. We kunnen niet echt achterhalen of Piet dan ook van de partij is en al zeker niet welke huidskleur hij heeft. Alleszins, we houden wat pannenkoeken achter de hand voor ons laatste avondmaal dat we nuttigen met Zr. Lieve, Zr. Marina, Ir. Jules en Sylvano. Het gaat er allemaal nogal ontspannen en vooral rustig aan toe en we hebben het gevoel dat we iets hebben kunnen bijdragen en vooral ook dat we van iedereen afscheid genomen hebben zoals het hoort. Iedereen dat zijn uiteraard in eerste instantie de kinderen maar ook de medewerkers van het weeshuis en niet te vergeten ook de Vicaris van het Bisdom Popokabaka en de priesters.

30 november 2014 (2)Zr. Lieve zelf vecht nog steeds tegen de aanval van de malaria maar komt er langzaam maar zeker weer bovenop, nog een stevige nacht slaap zal deugd doen. We volgen allemaal al heel snel haar voorbeeld want morgenvroeg om vijf uur stipt vertrekken jeep en pickup richting Kin en dat is vroeg. Laten we vooral hopen dat het vannacht niet regent en dat we een menselijke rit voor de boeg hebben. Chauffeur Bertin en assistent vloeken laden ondertussen vakkundig en vloeken volgens ons toch wel af en toe binnensmonds op de alsmaar aangroeiende stapel bagage zeker als wij op het laatste moment nog acht volgeladen valiezen brengen. Niet dat we alles weer terug huiswaarts nemen maar Congo kent nu eenmaal een zeer vernuftig niet officieel systeem van overbrengen van pakjes en post. Plaatske vrij in een valies, hopla, zo gevuld met een pakje voor deze of gene. In ons geval een drietal valiezen met retourvracht naar Kin en zelfs naar Brussel. Fascinerend om te zien hoe zaken zich toch spontaan organiseren en daarom klaarblijkelijk niet minder vlot functioneren. We kunnen er nog van leren.

Nog één keertje genieten nu van de geluiden van de nacht, de bijna volle maan en de sterren die ons massaal komen begroeten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.