Categorieën
Blog

Nieuws uit Popo: Emotionele momenten

Zaterdag 22 november 2014

Kleine KathyBeetje uitgeslapen vanochtend. Toch zeker tot half zeven. Vannacht is Soeur Marina vertrokken naar Kin en Geert mag infirmier van dienst spelen en de nodige medicatie toedienen aan de kinderen. Vooral een malariaplaag is hier nooit veraf en zeker niet nu het regenseizoen is. Ook het weeshuis blijft niet gespaard en er zijn heel wat kinderen met grote en kleine kwaaltjes op dit moment. Na het eten wassen Kathy en Myriam de kleintjes. Daar kijken ze in twee richtingen naar uit. De rest is schoolwaarts tot 13 uur. De zon staat om acht uur reeds loodrecht boven ons en is ongenadig. Zeker als we beginnen aan het schilderen van de volgende 30 hospitaalbedden, nachtkastjes en allerlei vreemde toestellen. Popokabaka kleurt opnieuw een beetje blauwer. Wij ook. Onze assistent schilders nog veel meer. Tegen de middag is de klus geklaard. Geert en Jeroen laten eerst aangewezen assistent Hervé achter bij de verf en kwasten en wandelen terug naar het weeshuis om de jeep op te pikken en het materiaal op te halen. De rest van de dag bestaat uit bekomen van de hitte, spelen met de kinderen, een waske doen en praatjes slaan.

zaterdag 22 novemberMaar bovenal, gisteren zijn we er niet in geslaagd om kleine visjes levend uit Kasongo Lunda tot aan de visvijver te krijgen. Vandaag doen we een nieuwe poging met 1252 kleine palingskes die Ir. Jules God weet waar op de kop heeft kunnen tikken. We rijden samen nog even tot aan de visvijvers om ze te lossen en krijgen meteen tientallen handen hulp. Wel een magisch momentje. De omgeving is adembenemend mooi. We laten ook nog een eend achter bij ’n Kita die over de visvijvers waakt en vangen en passant een schildpad die we mee huiswaarts nemen. De avond loopt af op een vreemde manier. Vandaag treurt iedereen om een kindje uit de cité dat gestorven is aan malaria. Te laat gestart met een afdoende behandeling. Wij nemen preventief medicatie en kunnen makkelijk behandeld worden. Voor veel teveel mensen in Congo (en elders) is armoede troef en slaat de ziekte te vaak dodelijk toe. Er zitten klasgenootjes in het weeshuis van het overleden meisje en we gaan allemaal samen naar de deuil of de bewening van het opgebaarde kindje. Een zeer bevreemdend moment met wenende moeders, mannen die op afstand blijven, wij tussen een lokale gemeenschap die daar niet echt vreemd van opkijkt. Alleszins, geen fotomoment. De avond verloopt verder stilletjes. Morgen is het zondag en dan kunnen we even bekomen van alle indrukken en emoties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.