Categorieën
Blog

Nieuws uit Popo: Bedankt Popo

Vrijdag 5 december 2014

5 december (1)Opnieuw opstaan in een lagere vitesse. We maken onze valiezen, ontbijten, hebben een laatste meeting met Ir. Jules en Zr. Lieve rond het visvijverproject. Waar staan we nu precies, welke inlichtingen moeten we nog inwinnen, wat gaat dat verder allemaal kosten. Alles passeert nog eens de revue maar iedereen zit op hetzelfde spoor en weet wat moet aangepakt worden. Daar gaan we de volgende maanden op door. Om elf uur naar de check in van SN Brussels om onze grote valiezen te laten wegen en onze documenten te laten valideren. Verplicht. We zijn niet bij de eerste maar al bij al gaat het snel en tegen twaalf uur zien we onze bagage verdwijnen. Hopelijk zien we die ook in Zaventem terug. Op de terugweg pikken we pater Mark op die ook even in Kin verblijft en gaan we voor de verandering eens wat langer tafelen ter afscheid. We stranden in club La Paillotte waar we ook de reis gestart hebben en genieten van de koelte, de aperitief en het afscheidsmaal. Tijd om wat verse herinneringen op te halen en terug te blikken op gezamenlijke avonturen. Ook Pater Mark geniet zichtbaar van het uitje en de maaltijd. Het is een lieve mens die vijftig jaar in de Congo leeft en werkt en hem van harte gegund. Hopelijk laat zijn gezondheid het toe om daar nog wat jaartjes aan te breien. En dan gaat het snel. Nog even naar Binza voor een korte siësta en ons wat op te frissen en om zes uur richting ’n Djili International. Toch een dik uur rijden door de verkeerssoep van Kin.

Domi die voor de douane werkt wacht ons op, neemt onze paperassenwinkel over, handelt alle verplichtingen af. Toch wel behoorlijk handig om veel mensen te kennen en te weten welke paadjes en poortjes je moet nemen om snel tot resultaat te komen. We mogen Zr. Lieve en haar ervaring dankbaar zijn. Nog één Primuske in aanwezigheid van een tiental zusters, Ir. Jules komt ons ook uitwuiven en dan is het zover. Half negen nemen we afscheid, geven iedereen een dikke knuffel, proberen om niet al te emotioneel te worden maar zijn toch maar stilletjes als we in de luchthaven staan met ons klein valieske. Half tien. De Airbus verlaat het tarmac. We werpen nog een laatste blik op de Democratische Republiek Congo en de veerkrachtige, moedige, warme mensen die we daar hebben leren kennen. Tijd om te starten met het verwerken van indrukken en misschien al wat kleine plannen om binnen een paar jaren terug te keren? Naar het schijnt zouden dan de visvijvers voor de eerste keer geoogst worden, en misschien trouwt Sandrine wel, en den depot met al die spullen uit België moet ook nog eens serieus onder handen genomen worden, Juleke en Kathytje zijn dan al vier en vijf … zoveel om naar uit te kijken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.