Categorieën
Geen categorie

Dinsdag 1 maart 2016 – En route pour Popo

We konden alweer kennis maken met het Congolese uurwerk, ons vertrek dat gepland was om 5 u krijgt 2 uurtjes vertraging … à cause de la pluie waren er nog geen Bertin en Jules te zien. Toch een vlotte rit, ondanks de hevige regen die er deze nacht gevallen is. Wij hebben ons achteraan een comfortabel plekje gezocht en dit tot waar de macadam overgaat in aardeweg, en waar ook de DGM  (de immigratiedienst) geduldig  wacht op alle mogelijke bezoekers die in zijn district binnenkomen hartelijk welkom te heten en te laten afdokken. Maar ons plannetje werkte, we geraken er vlot voorbij, want betalen (zie het als toeristenbelasting ) moeten wij in het district  waar we verblijven en niet in datgene waardoor we rijden. Betalen voor alles, je moet er even aan wennen maar er is ook wel enig begrip. Geen enkele ambtenaar ziet hier een degelijk maandloon en er zijn veel mondjes te voeden dus alle beetjes helpen om de kas te spijzen.

Blijven rijden
Blijven rijden

 

Nu de luxe van de verharde wegen verdwenen is zitten we vooraan, met zicht op het ruime binnenland van Congo, zijn groene heuvels met hier en daar een boom, broussegrassen langer dan wijzelf, overal vogels in bonte kleuren. De aardeweg leidt ons van dorp naar dorp, kinderen komen van school, mama’s vegen het erf rondom de hutten proper, mannen maken zakken houtskool klaar in de hoop te kunnen verkopen aan  de weinige passanten , vrouwen sleuren met bussels hout, maniok en bovenop nog een kind op hun rug, en de kinderen die horen de jeep van ver en staan op de wacht en overal wordt er verwonderd “mundele” (blanken) geroepen .

Secundaire weg
Secundaire weg

 

Onze chauffeur Bertin rijdt zeer alert al is het niet evident om in het zandspoor te blijven, of soms zelfs het spoor te vinden wanneer de aarde volledig weggespoeld is door de regen en het wegdek vooral bestaat uit diepe putten en gleuven. Maar het is hem gelukt, zelfs zonder te moeten graven aan het wegdek onderweg en dat is eerder uitzonderlijk. Maar het blijft toch een zware tocht en pas tegen halfzeven zijn we in het weeshuis, het is al behoorlijk donker.

Ya Lieve doet een dutje
Ya Lieve doet een dutje

 

We worden hier in het weeshuis heel warm ontvangen door de kinderen die uit volle borst meezingen en bloemen brengen, allemaal onder begeleiding van de tamtam.  Hadden we al twijfels of de kleintjes van vorig jaar ons zouden herkennen,  dan is die onmiddellijk weg. Dankzij de foto’s van Alana weten ze nog zeer goed wie we zijn en ze springen allemaal in onze armen. Het welkom was zeer warm. Alle kinderen stonden te zingen met de tamtam als begeleiding. Zo ontroerend. De kinderen kenden we nog allemaal, ook de kleintjes dankzij de foto’s van Alana. De kleine Jules wou eerst niet komen, hij zag ons niet goed denk ik. Maar enkele ogenblikken later liep hij reeds te springen aan mijn handen, zo  leuk. Louise kwam spontaan een goedendag zeggen, zo een toffe meid. Lisa had wat meer tijd nodig maar deze morgen liep ze ook al te zingen aan ons hand. Olivia is nog zeer klein en kan niet alleen stappen, we zullen er ons eens mee bezig houden deze weken. Thibeau is dan weer zeer verlegen …

En wij zijn blij… voor 2 weken in onze tweede thuis ver van Gent.

Één reactie op “Dinsdag 1 maart 2016 – En route pour Popo”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.