Categorieën
Blog

Wel vaarwel maar geen afscheid

Vrijdag 5 december 2014

P1070953Klokslag half acht verlaten we het vliegtuig. Congo ligt tien uren achter ons. We overbruggen een temperatuurverschil van 35 graden. Tijd om over te schakelen naar Belgische modus en te wennen aan de winter, de sociale onvrede, een leven zonder Vos en Fabiola. Dat zal even wennen worden maar gelukkig kunnen we nog wel wat teren op het stukje Congo dat in ons hoofd, hart, valies zit.

Zoveel dank aan iedereen die ons hielp, steunde, onthaalde, wegwijs maakte in een allesbehalve evident land. Dankjewel Zuster Lieve en Marina, Ingenieur, Sylvano, Zuster Ria, Hervé, Bertin en zoveel meer prachtige mensen. We keren zeker terug om te zien hoe het met jullie, met al die fantastische kinderen, al die waardevolle projecten staat. Draag daar zorg voor elkaar en laat ons af en toe iets horen. Bayo. Einde.

Categorieën
Blog

Nieuws uit Popo: Bedankt Popo

Vrijdag 5 december 2014

5 december (1)Opnieuw opstaan in een lagere vitesse. We maken onze valiezen, ontbijten, hebben een laatste meeting met Ir. Jules en Zr. Lieve rond het visvijverproject. Waar staan we nu precies, welke inlichtingen moeten we nog inwinnen, wat gaat dat verder allemaal kosten. Alles passeert nog eens de revue maar iedereen zit op hetzelfde spoor en weet wat moet aangepakt worden. Daar gaan we de volgende maanden op door. Om elf uur naar de check in van SN Brussels om onze grote valiezen te laten wegen en onze documenten te laten valideren. Verplicht. We zijn niet bij de eerste maar al bij al gaat het snel en tegen twaalf uur zien we onze bagage verdwijnen. Hopelijk zien we die ook in Zaventem terug. Op de terugweg pikken we pater Mark op die ook even in Kin verblijft en gaan we voor de verandering eens wat langer tafelen ter afscheid. We stranden in club La Paillotte waar we ook de reis gestart hebben en genieten van de koelte, de aperitief en het afscheidsmaal. Tijd om wat verse herinneringen op te halen en terug te blikken op gezamenlijke avonturen. Ook Pater Mark geniet zichtbaar van het uitje en de maaltijd. Het is een lieve mens die vijftig jaar in de Congo leeft en werkt en hem van harte gegund. Hopelijk laat zijn gezondheid het toe om daar nog wat jaartjes aan te breien. En dan gaat het snel. Nog even naar Binza voor een korte siësta en ons wat op te frissen en om zes uur richting ’n Djili International. Toch een dik uur rijden door de verkeerssoep van Kin.

Domi die voor de douane werkt wacht ons op, neemt onze paperassenwinkel over, handelt alle verplichtingen af. Toch wel behoorlijk handig om veel mensen te kennen en te weten welke paadjes en poortjes je moet nemen om snel tot resultaat te komen. We mogen Zr. Lieve en haar ervaring dankbaar zijn. Nog één Primuske in aanwezigheid van een tiental zusters, Ir. Jules komt ons ook uitwuiven en dan is het zover. Half negen nemen we afscheid, geven iedereen een dikke knuffel, proberen om niet al te emotioneel te worden maar zijn toch maar stilletjes als we in de luchthaven staan met ons klein valieske. Half tien. De Airbus verlaat het tarmac. We werpen nog een laatste blik op de Democratische Republiek Congo en de veerkrachtige, moedige, warme mensen die we daar hebben leren kennen. Tijd om te starten met het verwerken van indrukken en misschien al wat kleine plannen om binnen een paar jaren terug te keren? Naar het schijnt zouden dan de visvijvers voor de eerste keer geoogst worden, en misschien trouwt Sandrine wel, en den depot met al die spullen uit België moet ook nog eens serieus onder handen genomen worden, Juleke en Kathytje zijn dan al vier en vijf … zoveel om naar uit te kijken.

Categorieën
Blog

Nieuws uit Popo: Laatste keer genieten in Kin

Donderdag 4 december 2014

4 december (1)Uitgeslapen en monter gaan we pas om acht uur naar het ontbijt. Vanaf nu kunnen we overschakelen op toeristenmodus. Maar eerst de panjes passen die mama Josée ons koste wat het kost cadeau wil doen. De fotosessie is redelijk hilarisch, onze dankbaarheid groot maar we zien het collectief toch niet echt zitten om daarmee op straat te moeten en al zeker niet bij zo’n hitte. Gelukkig lijkt dat niet in de lijn van de verwachtingen te liggen. De voormiddag vult zich verder met het verkeer trotseren, boodschappen doen, stof kopen om thuis om te toveren tot kleedjes. Zuster Lieve is helemaal de oude en toetert zich een weg door de drukte. Al wat kleiner is dan een Toyota jeep moet sowieso wijken en de rest eigenlijk ook. Wie een teer gestel heeft moet hier niet op de baan komen. ’s Middags echt de toeristische toer op. Mama Josée, echtgenoot Christopher en jongste dochter Laetitia verrassen ons op een ritje naar de Congostroom, een maaltijd in een wel zeer westers etablissement en (nog) een glas op het terras van een soort would be all-in resort in volle opbouw. Hier en daar zitten kleine attracties verborgen zoals een levende kaaiman in een binnenzwembad en een dijk van een python in een triest kooitje. Bizarre plaats maar het zicht op de rivier is adembenemend, het bier fris en er waait een aangenaam briesje. Nog even de benen strekken, en passant zien we hoe je een kaaimannetje van onder de stenen trekt bij zijn staart en dan doodmept, en op naar de laatste stop voor vandaag. De artisanaatsmarkt. Voor sommigen onder ons een verschrikking, voor anderen dolle pret.

4 december (3)Overal houten olifanten, kralen, schreeuwlelijke schilderijen en horden verkopers die ons omsingelen, alles aanprijzen aan een soort eenheidsprijs van 5 dollar. We laten ons bij het afdingen vakkundig bijstaan door mama Josée en een half uur later is de souveniertjesjacht gesloten. We zijn wat tintinimitaties, een stoeltje voor Geert zijn terras, wat houten beesten en maskertjes rijker. Onze gastfamilie lijkt opgelucht dat het achter de rug is en brengt ons veilig terug naar ons verblijf. We omhelzen hen uitbundig voor de tijd die de ons gaven en de opnieuw bijzondere uitstap naar een stukje onbekend Kin. De avond sluiten we af met een biertje ter gelegenheid van een jarige zuster. Het gesprek neemt wel een zeer vreemde wending als de zustertjes elkaars snurkgedrag beginnen imiteren en speels verwijten over en weer slingeren over wie nu wie eigenlijk uit de slaap der rechtvaardigen houdt. Wij moeien ons wijselijk niet, proberen onze lach toch een beetje te onderdrukken en gaan al gauw zelf snurken. Laatste nacht in de DRC.

Categorieën
Blog

Nieuws uit Popo: terugkeer naar België

Woensdag 3 december 2014

3 december (1)Half vijf en de wekker gaat ongenadig af. We ruimen in sneltreinvaart onze kamertjes op, drinken een tas koffie en hijsen ons in de jeep voor een lange rit richting Kin. Nog snel even Soeur Espérance oppikken in de cité en dan vatten we de uittocht aan. Bertin en Comdamièn voorop met de volgeladen pick up, wij op veilige afstand met de jeep. Ir. Jules aan het stuur. Vooral de tien kilometers om Popo buiten te komen zijn inderdaad moeilijk en er moet gewerkt worden. Om half zeven staan we vast in een wondermooi, oorverdovend stil Congolees landschap. De ene helft van het gezelschap graaft, de andere helft geniet van de rust of doet een dutje. Half uurtje later, opnieuw op pad en vanaf nu gaat het alsmaar beter. Er was blijkbaar reeds iemand voor ons en ook de toestand van de weg gaat er mondjesmaat op vooruit. Tegen de middag zijn we een fiks eind opgeschoten, hebben we ontbeten bij de Paters in Kasinsi, zijn we vlot de Pont Kwango overgestoken en hebben we afscheid genomen van radiozuster Espé in Lonzo . Het is ook in Lonzo dat we een zijsprongetje maken om Bram te bezoeken, één van de weeskinderen van Zr. Lieve die daar in het eerste jaar technisch zit. We vinden Bram niet op school maar buiten, zijn schoolgeld bleek op en dat wil zeggen eruit, zonder pardon. Na een hartelijk woordje met de directeur komt alles alsnog goed en eigenlijk blijken de resultaten van de ietwat bedeesde Bram ook wel best mee te vallen. Verder op weg. Vanaf nu begint de macadam tot in Kin. Toch wel een beetje een opluchting maar al bij al tot hiertoe een vlotte rit.

3 december (2)Een kort oponthoud omdat Myriam haar maag niet langer bestand blijkt tegen het hotsen en botsen, een wisseling van zitplaatsen zodat ze door de voorruit kan kijken en opnieuw en route. Nog een stopje om een bord ravioli te eten op het terras bij de Zusters in Mbankana en dan linea recta naar het waanzinnig drukke, chaotische, broeierig warme Kin. Tegen half zeven arriveren we terug in Binza waar we ook onze reis hebben aangevat en worden hartelijk begroet door Zr. Ria met honger die ook in Kin is voor een paar dagen. Snel opfrissen, opnieuw geen stromend water en geen licht, en een croque Madame in Les Palmiers met een Primuske doen ons alweer wat opleven. Het doet een beetje raar om terug te zijn maar niemand klaagt als we uiteindelijk dag kunnen zeggen tegen ons hoofdkussen. Een dagje shaken en klutsen is vermoeiender dan het lijkt en we zakken weg in de rust van het klooster terwijl buiten de stad verder raast en nooit tot stilstand komt.

Categorieën
Blog

Nieuws uit Popo: Het afscheid

Dinsdag 2 december 2014

2 december 2014 (2) Zoontje Sander in het verre België is jarig vandaag en wij beginnen aan ons extra maar nu echt wel laatste dagje Popo. Terwijl de kinderen naar school zijn ronden we het takenlijstje af. Er worden nog stellages aan bedden voor muskietennetten getimmerd, de voorraadruimte met voeding krijgt een grondige kuisbeurt en de afscheidscadeautjes worden klaargemaakt. Deze keer is het menens. Voor alle kindjes en medewerkers van het Orphelinat is er een verrassing, hetzij onder de vorm van een speeltje of een fleske Muscador. We gaan nog veel bayo (tot ziens) mogen zeggen vandaag. Al snel zetten Myriam en Kathy zich aan het bakken van authentieke Congolese pannenkoeken op een kolenvuurtje, die we als vieruurtje collectief gaan verorberen. Maar dat is voor straks.

Afgelopen nacht regende het opnieuw zo hard dat de grote ondergrondse citerne die het water van het hoofddak opvangt gewoon overstroomde. Om het niet af te leren fabriceren Geert en de ingenieur met een pomp en heel wat meters flexibele waterbuizen op de valreep een systeem om water van de ene naar de andere put te pompen en zo de voorraad te optimaliseren. Het systeem werkt voortreffelijk maar het lawaai van de benzinegroep die nodig is om het pompje te laten draaien is wel niet verhouding tot het volume opgepompte water. Niettemin, een mooie ontwikkeling en te optimaliseren met de hulp van Sylvano die alles weet van water?

2 december 2014En dan is het tijd voor pannenkoeken en cadeautjes. Onmogelijk om dat ordentelijk te laten verlopen maar een plezier om allemaal gretige grote en kleine kinderhandjes te zien die niet snel genoeg een pannenkoek en glaasje sucrée kunnen bemachtigen. In een half uurtje is de klus geklaard en na afloop loopt iedereen te sjotten op het terrein van het weeshuis op één van de balletjes die we cadeau gaven. Een voorafname op de Sint die eerstdaags ook in Congo komt. We kunnen niet echt achterhalen of Piet dan ook van de partij is en al zeker niet welke huidskleur hij heeft. Alleszins, we houden wat pannenkoeken achter de hand voor ons laatste avondmaal dat we nuttigen met Zr. Lieve, Zr. Marina, Ir. Jules en Sylvano. Het gaat er allemaal nogal ontspannen en vooral rustig aan toe en we hebben het gevoel dat we iets hebben kunnen bijdragen en vooral ook dat we van iedereen afscheid genomen hebben zoals het hoort. Iedereen dat zijn uiteraard in eerste instantie de kinderen maar ook de medewerkers van het weeshuis en niet te vergeten ook de Vicaris van het Bisdom Popokabaka en de priesters.

30 november 2014 (2)Zr. Lieve zelf vecht nog steeds tegen de aanval van de malaria maar komt er langzaam maar zeker weer bovenop, nog een stevige nacht slaap zal deugd doen. We volgen allemaal al heel snel haar voorbeeld want morgenvroeg om vijf uur stipt vertrekken jeep en pickup richting Kin en dat is vroeg. Laten we vooral hopen dat het vannacht niet regent en dat we een menselijke rit voor de boeg hebben. Chauffeur Bertin en assistent vloeken laden ondertussen vakkundig en vloeken volgens ons toch wel af en toe binnensmonds op de alsmaar aangroeiende stapel bagage zeker als wij op het laatste moment nog acht volgeladen valiezen brengen. Niet dat we alles weer terug huiswaarts nemen maar Congo kent nu eenmaal een zeer vernuftig niet officieel systeem van overbrengen van pakjes en post. Plaatske vrij in een valies, hopla, zo gevuld met een pakje voor deze of gene. In ons geval een drietal valiezen met retourvracht naar Kin en zelfs naar Brussel. Fascinerend om te zien hoe zaken zich toch spontaan organiseren en daarom klaarblijkelijk niet minder vlot functioneren. We kunnen er nog van leren.

Nog één keertje genieten nu van de geluiden van de nacht, de bijna volle maan en de sterren die ons massaal komen begroeten.

Categorieën
Blog

Nieuws uit Popo: Onze laatste dagen

Maandag 1 december 2014

29 november 2014 (5)De hele nacht heeft het ongenadig gegoten. En toch kunnen we ons moeilijk voorstellen dat de winter ondertussen binnensluipt in België. We zullen dat binnenkort dan wel weer aan den lijve ondervinden. In principe onze laatste dag in Popo alleen heeft Zr. Lievke een serieuze smeet van malaria dus moeten we het vertrek doorschuiven naar woensdag. Later is niet mogelijk want de regenval en de wegen kunnen ons serieus dwarsbomen dus moeten we op veilig spelen. Opnieuw aan de slag dan maar. Vandaag ronden we de opruimwerkzaamheden in de depots af, plannen we fotosessies met alle kindjes en gaan we een laatste keer naar het hospitaal om het winkeltje van Hervé in te richten. Naar goede gewoonte hebben we nauwelijks ons hout uitgeladen of we worden omringd door een tiental bereidwillige zielen die ofwel gewoon toekijken of commentaar geven. In allebei de gevallen weinig toegevoegde waarde voor het project maar zo gaat dat hier nu eenmaal en beter om er snel aan te wennen. We krijgen wel hulp van de schrijnwerker van het hospitaal. Een verrimpeld en gelooid mannetje die het moet stellen met een hamer, zaag en stompje potlood. Maar wat een vakmanschap. Hij nagelt erop los en zaagt uit de losse pols kaarsrechte latten hout van 1 meter en meer zonder verpinken.

Herve en zijn winkeltje 1 december 2014Tegen de middag kunnen we de keet sluiten en met gerust hart zeggen dat de job geklaard is. Of hoe je met restanten van oude houten bedden in een mum van tijd een winkel timmert. Kameraad Hervé lijkt tevreden hoewel je dat nooit helemaal zeker weet met de toch wel wat ondoordringbare Yaka. ’s Namiddags steken we niet veel meer uit maar we nemen wel nog een groepje van de kleintjes op sleeptouw en gaan even kijken naar de Ingenieur en zijn troepen die ondertussen toch begonnen zijn met het schilderen van de lagere school. Een aantal kinderen van het derde en vierde leerjaar krijgen bijles Frans en wiskunde. De hulp van een paar leerkrachten is ingeroepen om te helpen bij het bijbenen van wat achterstand. En dan is het donker, heel erg donker want tijdens de avondmaaltijd beginnen de batterijen te piepen wat het signaal is voor compleet wegvallen van de stroom. We kunnen nog wat lezen dankzij onze waka’s op zonne-energie en koplampjes maar lang duurt dat allemaal niet. Tegen tien uur is het vat af.

Categorieën
Blog

Nieuws uit Popo: Zondag rustdag

Zondag 30 november 2014

29 november 2014 (3)Rustdag en de heetste dag in Congo tot hiertoe. We ruimen de restanten van het feest op, doen nog wat kleine klusjes, drinken een aperitiefje en eten, ongelooflijk maar waar, heuse frietjes met vol-au-vent. Even zouden we bijna vergeten dat we diep in Afrika zitten maar daar brengen de kinderen al gauw verandering in eenmaal ze besloten hebben dat we onze siësta aan hen mogen besteden. En gelijk hebben ze want dinsdag zijn we alweer weg, elke minuut telt. We sluiten de dag af met een vriendschappelijk bezoek aan het waterproject dat onze nieuwe Italiaans vriend Sylvano in de DRC coördineert voor de Italiaanse NGO …. We ontdekken een nieuw stukje van de cité en zijn onder de indruk van het project. Water uit een bron in de bergen halen en op een efficiënte en veilige manier over 13 km transporteren naar een watertoren om van daaruit verder te distribueren naar 30 waterpunten in het dorp. Faut le faire.

29 november 2014Tegen voorjaar 2015 moet het project klaar zijn. In omgekeerde richting neemt Jules ons allemaal nog eens op sleeptouw om ons visvijverproject voor te stellen en de vorderingen te bekijken. Langzaam maar zeker loopt vijver 2 vol water en er is ook reeds een ondoordringbare schutting geplaatst rond een minivijvertje waarin de eenden gaan wonen. Het is een prachtige plek en het blijft ons verwonderen hoe ze erin slagen om plots vanuit het niets met honderd lokale grote en kleine inwoners op te duiken om ons te bekijken. En op de foto te kleven. Terug in het weeshuis. Opfrissen, eten, boekje lezen. Het afscheid sluipt dichterbij en dat is een beetje een raar gevoel. De warmte blijft hangen, de cri cri’s doen meer dan hun best en de stroom is op. Het was een mooi dagje Congo.

Categorieën
Blog

Nieuws uit Popo: Het is feest!

Zaterdag 29 november 2014

29 november 2014 (4)Groot feest op komst en allemaal vroeg uit de veren. Ook dat is Congo. Vanaf ’s ochtends is iedereen in de weer met het bereiden van eten, opruimen van het terrein, aanbrengen van feestelijke aankleding binnen en buiten. Voor de kinderen is het een volledige dag feest en iedereen draagt een steentje bij. Het Orphelinage de Bethlehem gonst van gezellige bedrijvigheid. In de vroege namiddag breekt opnieuw een knetterend onweer los, gevolgd door een plensbui die nog heviger is dan alle voorgaande. Goed voor de citernes die tot aan de nok gevuld zijn nu met vers regenwater. Binnenkort eindigt het regenseizoen en dan moet iedereen het zien te redden met de beschikbare waterreserves. Een kraantje opendraaien en het doodnormaal vinden dat er water uit stroomt is hier niet echt aan de orde. Zoals zoveel eigenlijk. Rond half vier trekt de hemel opnieuw open en sijpelt al het schoon volk van Popo en omstreken binnen voor de eucharistie en de doop van Lisa, Louise, Mira en Seppe. Kathy, Myriam, Zr. Lieve en Geert zijn de respectievelijke doopmeters en –peter. Alles loopt op wieltjes en het lokale koor omlijst de mis echt prachtig.

29 november 2014 (2)Meteen na de mis worden alle aanwezigen vergast op een optreden van de kinderen van de respectievelijke scholen van Popo die dichten en dansen alsof hun leventjes ervan afhangen. Het loopt een beetje uit de hand qua tijd als de leerlingen van het secundair van geen ophouden weten met het brengen van een modeshow en Franse rapnummers. Een korte ingreep beëindigt het spektakel ietwat vroegtijdig en het feest kan beginnen voor alle kinderen, werknemers en genodigden van het weeshuis. Er is een heus buffet met koude plat, rundsbrochetjes, oliebollen van mama Singa, enfin teveel om op te noemen maar allemaal even lekker. Iedereen heeft zich geweldig ingespannen om er iets moois van te maken en we genieten dan ook collectief. Zeker als alle kinderen aan het dansen slaan. Die Congoleesjes zitten toch iets flexibeler in elkaar dan wij bleekscheten. Om 22 uur sluit chauffeur Bertin, na een discreet signaal van Zuster Lieve, de generator af die garant stond voor belichting in de tuin. Het duister en een zalige rust dalen neer over La Pailotte en omgeving.

Categorieën
Blog

Nieuws uit Popo: Nog een laatste laagje?

Vrijdag 28 november 2014

28 november 2014Regendagje om te beginnen. Laatste schooldag voor de kleuters,de anderen hebben morgen nog een voormiddag te gaan, en het leven komt niet te snel op gang in Popo. De ene helft van het equipe ontfermt zich over de kleintjes en gaat dan verder aan het opkuisen in het depot. Langzaam maar zeker komt er orde in de stapels kleren, speelgoed, onderhoudsmateriaal. Het mag gezien worden en Ya Liefke (Zr. Lieve) heeft weer wat minder klasseer- en opruimwerk voor de boeg. Geert start zoals steeds vrolijk de dag en tovert uit de restanten van oude bedden 3 nieuwe exemplaren. Geen matrassen meer op de grond. De rest van de voormiddag trekken we naar het hospitaal om het winkeltje van Hervé een kleurke te geven. Hervé is een fijne gast en in de loop van de dagen onze trouwe assistent geworden. Hij krijgt van Zr. Lieve het vertrouwen om op de terreinen van het hospitaal wat spulletjes te verkopen. Nu nog rekken erin en klaar is kees. We doen dus ook reeds totaalinrichting.

28 november 2014 (2)Ondertussen is er ook van de koe die we gisteren meesleepten geen spoor meer te bekennen wegens vakkundig versneden en in de diepvries gestopt. Niet echt appetijtelijk maar wel de moeite om te zien hoe snel je zo’n koebeest kan verwerken tot hapklare onderdelen. De namiddag brengt niet veel grote ontwikkelingen. Langzaam maar zeker starten de voorbereidingen voor het feest morgen, de kinderen zijn allemaal paraat om te helpen. Uiteraard. Jeroen ligt een beetje geveld in bed maar is in die mate omringd met verpleegkundigen dat snelle beterschap onvermijdelijk is. Zelfs de dokter brengt een bezoekje. Malaria is natuurlijk nooit veraf maar de warmte en het slepen en sleuren van de afgelopen dagen zullen wel een rol spelen. Tegen de avond gaat het alweer wat beter. Iedereen is trouwens moe en morgen is een grote dag dus we sluiten vroeg af. Niet te vergeten: de camion uit Kin met materiaal is eindelijk toegekomen. Ir. Jules en zijn équipe kunnen eindelijk volop verder aan de slag met werkzaamheden aan de visvijvers. Goed nieuws om te eindigen. Maandag gaan we nog even kijken hoe de werken daar vorderen.

Categorieën
Blog

Nieuws uit Popo: Met de jeep de brousse in

Donderdag 27 november 2014

donderdag 27 nov 2014 (1)De dag start fris en in ralenti. Geert en Myriam gaan met de jeep om medicatie voor de kinderen in Popo, Kathy wast alle kleintjes en dat zijn er wel wat, Jeroen graaft verder aan de afvalput in kader van grote opkuiswerkzaamheden op het terrein. Er bestaat niet zoiets als vuilnisophaling in Popo dus alles gaat de grond in. Daarna ruimen we een oude stockageplaats op, beginnen we met monteren en restaureren van echte bedden, reanimeert Myriam zowaar een heuse Bernina naaimachine die we uit de garage gehaald hebben. In de namiddag volgt een grote opkuis van de jongenskamers (gisteren kwamen de meisjes reeds aan de beurt). Ze zijn duidelijk zeer fier op het eindresultaat en krijgen allemaal grote pluimen van Zr. Lieve. Ondertussen zijn Jeroen en Geert vertrokken naar Itekwa. Amper 40 km verderop maar goed voor een paar uur rijden, regelmatig uitstappen om te graven en het pad te effenen en tussendoor te genieten van de natuur en spectaculaire vergezichten. Doel van onze uitstap: een koe halen in de kraal waar het weeshuis ook een paar exemplaren lopen heeft. Bertin de chauffeur, zijn rijkunsten zijn echt ongeëvenaard en de weg voor een deel quasi onberijdbaar maar zo is dat hier nu eenmaal, beslist om een kortere weg te nemen en duikt met de jeep gewoon de brousse in.

donderdag 27 nov 2014 (4)Tegen valavond zijn we ter plaatse en maken we kennis met de herders en een stevige kudde gezonde koeien. 274 exemplaren om precies te zien. We gaan na hoe het gesteld is met de koetjes van het weeshuis en selecteren er eentje om mee te nemen naar huis. Tegen zeven uur heeft het beestje de geest gegeven en trekken we opnieuw huiswaarts. Te gek voor woorden. In het donker door de brousse met een jeep waarin achteraan een koe ligt en waar bovenop een zuster en twee boy chauffeurs (een officiële term hier voor de helpers van de chauffeur als er moet gegraven worden) zitten. Absurder kan je het vrijwel niet bedenken. Tegen negen uur zijn we terug en een uurtje later is het beestje al voor een deel verwerkt. De warmte noodzaakt om snel te handelen. Zaterdag is het feest in het weeshuis en dan kan iedereen eens genieten van een stukje vlees. Een bijzonder moment voor veel mensen die dagelijks niets anders eten dan de traditionele maniokmaaltijd. De kinderen kijken er al enorm naar uit, zowel naar de maaltijd als het feest op zich. En zo brengt elke dag zacht uitgedrukt wel een aantal verrassingen.